Na een kleine twijfeling hadden we toch besloten om de geplande vakantie naar het geboortedorp van Pam door te laten gaan. Ban Na Ka, dichtbij het grotere Wang Sam Mo. Allen gelegen tussen Kon Khaen en Udon Thani.
Een auto gehuurd, een bijna nieuwe Toyota Hilux Prerunner. Wat rijdt dat perfect zeg!
Na een rit van ruim 400 kilometer zijn we in Korat gestopt en een hotel genomen. Uiteraard waren Whoopie en Valerie er ook. Ik was al meer in het Thai Hotel geweest, altijd alles redelijk. Nu mocht zelfs de hond mee de kamer op. Na een paar biertjes de Big C ingegaan, wat inkopen gedaan en gegeten.
Overigens heerlijk geslapen, ik was het niet gewend om zo lang en ver te rijden.
De volgende dag vroeg op en de laatste 400 kilometer rijden.
Maar eerst naar Prasat Hin Phimai, een schitterend tempelcomplex 50 km boven Korat. Dit complex diende als voorbeeld voor het wereldberoemde Ankhor Wat in Cambodja.
Om 8 uur reeds onderweg en om een uur of 3 ter plaatse. Nu dacht ik dat ik wel wat gewend was in het arme Isaan, zeker met de moeder van Valerie in Nasawan (Bung Kan – uiterste Noorden van Thailand) maar dit was toch ook wel een redelijk triest. Stoffige weggetjes, houten huizen op palen, iedereen hangen. Amper een Farang (buitenlander) gezien, dus ik was weer eens een attraktie.
Kennis gemaakt met 2 zusters van Pam(een leek wel aardig, nam mij gelijk in haar armen) en haar moeder. De vader kwam later binnen. Oudere mensen boven de 60 waar het leven van is af te lezen. 5 Kinderen opgevoed, op de rijstvelden gewerkt, in houten hutjes gewoond…Nu heeft Pam met haar buitenlandse werkzaamheden een stenen huis neergezet, met een slaapkamer (en airco!), koelkast en sinds kort een douche met toilet. Dus het is heel wat leefbaarder geworden voor ze.
In de naast gelegen stad inkopen doen, tot en met de shampoo voor zusterlief en andere aanverwante artikelen die niets met ons eten te maken had. Gelukkig hadden we nog net genoeg geld voor een paar Archa en Leo biertjes. Pam had al Whiskey en Wodka uit Dubai meegenomen.
Moe maar voldaan tok ik mijn eerste biertje om een uur of 5 open en aan de overkant aten en dronken wel een man of 50, waar ook Pam tussen ging zitten. Allemaal vriendinnen en familie natuurlijk. Niemand sprak een woord Engels, dus er maar gewoon tussen zitten en drinken en roken. Oppassen, want ze stelen de cigaretten waar je bij bent.
Niet alleen je cigaretten, maar ook mijn 5 stokjes BBQ sate die special voor mij gekocht waren (ipv het hete Isaan voedsel) waren verdwenen na toilet bezoek… Leuker kunnen we het niet maken…
Enfin, naarmate de avond vorderde was het best gezellig, al die meiden willen natuurlijk een farang, sommige met 2 kinderen waarvan ze geen idee hadden wie de vader was. Maar eerlijk en respectvol, ik heb geen jongedame gezien waarvan ook maar 1 farang interesse zou hebben, ongelovelijk. Dat Pam met het nodig pleisterwerk er nog iets van haar uiterlijk heeft weten te maken is een klein wonder ;-)
Weer niet laat naar bed vanwege de lange reis de 2e dag.
Door bepaalde prive omstandigheden EN het kapot gaan van mijn fotocamera zijn er op dit moment van schrijven (25 April) niet veel nieuws feiten.
Wel met Pam en Valerie leuke dingen doen, zoals weekendje Cha Am in een mooi guesthouse naast het strand, lekker eten en langs vrienden (Paul en Theo).
Eindelijk wezen bowlen in Hua Hin na 5 jaar (hehe) was te gek. Net gewonnen van Pam en Valerie haha. Voor Valerie geweldig en soms lukte het gewoon!
Fotocamera wordt uitgezocht, is toch leuker met foto's!
Tot in Hoe is het nu Mei 2012!!
