Van Hua Hin naar Schubbekutteveen - deel 2 : VERMIST

Dan krijgen we nu een ingelaste uitzending van “Vermist”:
VERMIST: Presentatie en schrijver: Kun Wouter. Onderwerp: De zoektocht naar Wayupath Palasarn, bijgenaamd Jeab, de moeder van Valerie.
Plaats: Nasawan, Thailand, alszijnde geboorteplaats.
Reden: De broer van Jeab heeft gebeld dat het erg slecht gaat met de moeder van Valerie, ze ontvlucht zou zijn uit een Geestelijke Inrichting (ze is erg in de war) en ergens op straat zou zwerven zonder ook maar iets te eten.
Om 8 uur zijn we richting het Noord Oosten van Thailand gereisd met de vader van Valerie, zijn vriendin, zijn schoonmoeder, zijn schoonzuster, een neefje en Valerie zelf. Vanuit Ban Na Ka richting Bung Kan en Nasawan. Na 4 uur op B weggetjes en talloze dorpjes gepasseerd te zijn arriveerden we in Bung Kan, een grotere groei stad aan de Mekong rivier in het uiterste noorden van Thailand. Eerst maar even een hapje eten in de nieuwe Tesco Lotus, een bord met eend en rijst. Toen werd het tijd om de weg te gaan vragen naar Nasawan. Uiteraard, zou ik bijna zeggen, zijn we een aantal keren de verkeerde richting opgestuurd. Want het belangrijkste in Thailand, GEEN gezichtsverlies leiden, noopt hen om te zeggen dat ze de weg weten en je maar ergens naar toe sturen.
Maar bij de zoveelste navraag moest er ook iemand de richting van Nasawan op. Wij de auto trouw volgen en inderdaad, na een 5-tal kilometer kwamen we in het dorp Nasawan. De vader van Valerie herkende het huis waar ze destijds getrouwd waren en geslapen hadden. Aan de overkant kwamen er nieuwsgierige mensen navraag doen. Uiteindelijk zijn we bij de familie van Jeab aangekomen die het beheer van de weinige spullen van Jeab hadden. Een ID card, wat geld en dat was het wel. Ook het trouwboek met de foto’s kwamen plots tevoorschijn. Wat heen en weer gepraat over wat er gebeurd was, maar verder dan dat Jeab het geestelijk helemaal in de war was , kwamen we niet. Volgens de vader was ze dat in Nederland ook al.





Hoe nu verder? In Nasawan is ze dus ontvlucht. Waar kan ze zijn? Een tante had haar wel eens zien lopen in Bung Kan langs de boulevard. Nou, deze kans achtten wij zeer klein om haar te zien, maar veel andere keus hadden we niet.
De auto volgeladen met oude en nieuwe schoonfamilie van de vader van Valerie en we vertrokken richting Bung Khan, een kleine 10 kilometer verderop. Bij de boulevard aangekomen reden we rustig met de auto de weg af. Plotseling geschreeuw vanuit de achterbak van de pick-up…De auto werd geparkeerd langs de weg en we zagen iets verderop een persoon lopen in een zeer oude spijkerbroek met een vaal en met bloed doorlopen wit shirt aan. Kort haar en resoluut doorlopend. De vader van Valerie keek verbaasd in de richting van wat eens zijn vrouw was en de moeder van zijn kind is. Maar resoluut liep hij op haar af en herkende inderdaad Jeab. Haar afgeschoren, en kleren aan die mensonterend zijn. Een welbekende cigaret in haar mond en een flesje Thaise Yakult. Jeab herkende de vader van Valerie en stamelde “Wouter, Wouter its you?!” Onnodig om te zeggen dat er vele tranen vloeide bij een ieder. Een korte omarming volgde. Een intens, nog nooit meegemaakt medelijden werd gevoeld door de menigte in het algemeen en bij de vader van Valerie in het bijzonder.


Bij de vraag :” Do you have 100 Baht for me?” werd iedereen weer in het heden teruggeworpen. De aktie die volgde van Valerie, deed een ieder kippenvel bezorgen. Valerie wierp zich op de grond voor de voeten van haar moeder en probeerde haar zo te groeten. Jeab bekeek Valerie eens goed en zei : ”That’s not my daughter” . Daarna bekeek Jeab haar eigen famiie en zei “Why you bring them? They are dangerous and try to kill me.” . De vader van Jeab herkende precies de Jeab waarvan hij een aantal jaren afscheid van had genomen. Extreem jaloers, achterdochtig, schizofreen en zo zijn er helaas nog een aantal ziektebeelden aan haar toe te schrijven. In Holland is ze een aantal jaren geleden voor deze ziektebeelden behandeld, onder andere door met 7 (!!) psychiaters onder behandelijk te zijn. Opmerkelijk feit: Allen zeiden dat ze er niet uitkwamen… Destijds wou ze ook al geen medicijnen nemen, omdat ze dacht dat iedereen haar probeerde te vermoorden.
Nadat Valerie contact had proberen te zoeken , liep Jeab gewoon weg, richting nergens. Allemaal stonden we te wachten en te kijken. Niemand zei 1 woord. Ik denk dat we allemaal beseften dat deze vrouw er compleet door heen zit en dat dit haar enige manier is om de werkelijkheid te ontvluchtten. Alleen zwervend in de straten van Bung Kan, rokend en wachtend op de dood. Werkelijk niemand kan hier wat aan veranderen. Het is haar keus. Zo triest. De familie verbouwereerd achterlatend.


Hiermee zijn we aan het eind gekomen van VERMIST. De zoektocht waar we gelukkigerwijze de moeder van Valerie hebben weten te vinden. De lange terugreis naar het dorp van de vriendin van de vader van Valerie heeft hem geleerd het lot van Jeab te accepteren. Valerie heeft haar moeder in ieder nog gezien, helaas in zeer verwarde toestand, maar nog levend. De zeer verdrietige vader weet dat hij er alles aan gedaan heeft om Jeab met doktoren en medicijnen te helpen, maar tevergeefs. Sommige mensen zijn nou eenmaal niet te helpen. We hopen allemaal dat Jeab met niet al te veel pijn en verdriet ons straks gaat verlaten.

Van Hua Hin naar Schubbekutteveen - deel 3

Na de fysieke en emotionele zoektocht en ontmoeting met Jeab, wachtte er gelukkig thuis een lekker koud Archa biertje. Dat helpt i.i.g. om het verdriet te verwerken haha. Maar het was voor mij en Valerie een enorme impact, ik denk dat hulpeloos nog het beste word is wat we voelden. We willen alles doen, maar kunnen niets. Enfin, het leven gaat door. In het dorp is het een ongelovelijk gezicht hoe de ongeveer 100 familieleden (opa en oma hadden 8 kinderen…) alles in het werk stellen om het feest van het 3e sterfjaar van oma voor te bereiden. Tientallen die knoflook pellen, en allerlei andere typische Thaise gerechten klaar te maken.
Als iedereen , maar eigenlijk hoofdzakelijk de vrouwen (en zo hoort het ook ;-) bezig is, mag ik er ook bij zitten. Lekker observeren, converseren lukt helaas niet, alleen met Pam. Van haar is er weinig over van mijn Arabische prinses haha. Ik heb haar nog nooit zo hard zien werken.



Uiteindelijk lekker slapen in de airco kamer.
De volgende dag hetzelfde ritueel, hanen en gebed om 6 uur, en gelukkig nog even daarna kunnen slapen. Lekker genieten van de koffie, douchen en ontbijt. Heerlijke mieren larven, vol proteine. Verder ook onbeschrijvelijke dode beesdjes die zo in Jurasic Parc zouden kunnen akteren, maar dan in het klein. Gedachten op nul, en dan ook echt lekker. Maar ja, het idee he ;-)
In de middag gingen we met 5 meiden in een Toyota pick-up volgeladen met coconoten naar de markt hier een klein half uur vandaan. Wonderlijk trouwens dat er in dit dorp nieuwe Toyotas, Chevrolets en meer pick ups rijden. En gewoon meegeven aan mij. Bij de markt werden de cocos schelven schoongemaakt en in een blender vermalen. Daarna in een separator gegooid die de cocosmelk er uit perst en een droog gedeelte wat je weer kan gebruiken om gerechten mee te koken. De kosten die we moesten betalen, terwijl we allemaal meehielpen, waren Baht 10 per kilo. We kregen natuurlijk alles mee. Uren later trots alles in het dorp weer uitgeladen.








Lekker even in het zonnetje zitten, biertje en cigaretje erbij, en een boek lezen met uitzicht over het meer en de palmen. Wat relaxed. Pam en haar moeder verzochten mij daarna om naar hun land te komen kijken. Ik ben benieuwd wat ze daarmee bedoelen haha. Tig Rai land (1 Rai land is 40 x 40 meter, een half voetbalveld) met suikerbieten, rijst en planten waar je mee kan koken. En een heus huis (nou ja…) waar de mensen rusten als ze gewerkt hebben.











Nu relax tijd voor mij, Valerie met de kids naar de tempel, de hond Whoopy naast me en mijn bakkie voer gekregen van de hardwerkende dames aan de overkant.
Op de computer 2 speelfilms gekeken (“300” en “Transformers”) dat vond de Thaise jeugd natuurlijk geweldig om mij heen!
Valerie lekker spelen met haar nieuwe vriendjes:

Van Hua Hin naar Schubbekutteveen - deel 4

Eindelijk was het zover, 29 Maart 2012. Inmiddels begrepen dat oma reeds 4 jaar dood is (en gecremeerd gelukkig ;-) maar dat de familie Baht 5000 per gezin moest betalen voor het feest en dat heeft dus even geduurd. Gelukkig voor mij.
Grote tenten, tafels en stoelen schuin tegenover ons huis gezet en de hele ochtend en gedeelte van de middag bidden, zingen, geld betalen en dat soort dingen meer.
Ook even plaatsgenomen in een typisch Thais vertuig




Even een karaoke tussendoor met dansen:








Toen dat afgelopen was ging mijn schoonvader met zijn vrienden aan de borrel bij het huis, en Pam met haar vriendinnen aan de borrel ernaast. Dat is dus Whiskey en bier en veel eten, schreeuwen en lachen. Relax! “Slim” als ik was (en nog brak van de vorige dag…) dronk ik rustig een glaasje bier mee met veel water en ijs.
Uiteraard was er ook node officele herdenking met muziek, huilen en zingen.

















Na het heetst van de dag, tussen 3 en 4 uur, kon de optocht naar de tempel beginnen. Ik heb zoiets wel eens gezien van een afstand en in het middelpunt gestaan toe ik ging trouwen , maar dit sloeg alles! Honderden mensen IN en duizenden LANGS de optocht. En ik maar denigrerend doen over deze plaats hier alszijnde Schubbekutteveen. Maar later begreep ik dat het ook het jaarlijkse feest hier was, waar de mensen uit de wijde omgeving komen kijken. Zie de foto’s van het feest verderop.
Mooi aangekleed natuurlijk:



Ik mocht dus een paar uur in de optocht als enige (!) buitenlander, waarvan er veel mensen waren die voor het eerst een Farang van dichtbij zagen en zelfs konden aanraken en mee praten. Honderden handjes schudden, whiskey drinken(en daarna water, wat een Thaise troep!) en maar vragen “Whats Your Name” en “Where are you from?”. Tientallen tienermeisjes die met je op de foto willen, en zoals reeds vermeld willen aanraken en dan gaan gillen… Nou weet ik dat ik ongelovelijk rijk, knap en onweerstaanbaar ben, maar dit voelde toch wel echt alszijnde een echte filmster in een (b) film! Helemaal te gek om mee te maken! Begeleidt door de hoofdleraar van het dorp, een homo dat wil je niet weten (hij bleef maar aan me zitten) en ook ongekend populair bij de jeugd en vooral zijn studenten.

Het kleine nadeel van de optocht was toen we bij de Tempel aankwamen, Pam al als een papagaai was en dat we haar naar huis konden takelen en het laatste stuk op de bommer. Ik heb haar maar een paar uur verzorgd tijdens haar slapen, zweten en andere verschijnselen, en nadat ze in vaste slaap was ben ik naar de tempel gegaan met een ander gedeelte van de familie en uiteraard Valerie.
Daar aangekomen was er een podium met zangers, zangeressen en dansers ( EN de band) waar Joop van der Ende een puntje aan kan zuigen! Groot feest waar minimaal 5.000 man naar zaten te kijken, met feesten en dansen erbij. Geen drank natuurlijk, dat mag niet in de tempel en van het alom aanwezige leger (met enooorme geweren…). Maar de duizenden flessen witte cola deden anders vermoeden. Dansen en feesten met de vriendinnen van Pam, en inderdaad de witte cola met water gedronken voor de feestvreugde. Na een paar uur gekeken of Pam weer bij positieven was en dat was ze half. Toch maar even samen naar het feest gegaan en een uurtje in de tempel gezeten en ik maar dansen.
Ik weet niet wie dit leest en of hij of zij dat gevoel kent. Als je als enige buitenlander (Farang) tussen 5.000 feestende mensen staat en iedereen kijkt je aan, hoe apart dat is. Nou, heeeeel apart. Iedereen wil praten met je, whisky aanbieden, handjes schudden en maar lachen. En de rest die er om heen staat zit je maar aan te gapen. Ach het wend wel, begon het wel leuk te vinden. Als ik ging dansen en riep “ En nou die handjes de lucht in”, ging iedereen dat ook doen haha. Geen porum, wel lachen.
Enfin, om 02.00 mooi geweest en slapen.